PLAYGROUND

Minsan isang araw ng Linggo, nagpunta ako sa Mercury Drug kasama ang isang kaibigan. Malakas ang ulan at kinailangan kong magsuot ng kapote. Nakasakay kami sa motorsiklo.

Pagdating sa drugstore, naka-hakbang na ako sa loob na suot ang kapote nang biglang hiniyawan ako ng guwardiya, “HOY! Ano ba yan? Nababasa ang sahig o!”

Nagulat ako at siyempre napahiya ng konti. Okay, I mean marami. Maraming pagkapahiya.

Akala kasi namin ng kaibigan ko, pwede nang hindi namin hubarin ang kapote dahil sandali lang naman kami doon sa loob. Isa pa, ineexpect namin na handa sila sa mga papasok na mga taong galing sa ulan. Maghapon nang umuulan noon.

Hindi kasi ordinaryong kapote ang suot ko. Mahirap alisin dahil parang jeans at shirt ang style nya at todo-butones. Malaki pa sya sa akin. Pangsagupa talaga sa ulan. Ubos-oras ang pagtatanggal. Baka nga mas matagal pa akong naghubad nang kapote kaysa bumili ng mga dapat bilhin. Pero dahil napagalitan ako, syempre lumabas nalang ako ulit.

Nang tanggalin ko ang kapote, sabi ng kaibigan ko, “Hindi ka kasi mukhang kagalang-galang dyan, ate. Nasigawan ka tuloy.”

“Ah ganun ba?” ang sagot ko. Natawa lang ako. Akala siguro ni Manong Guard lalaki ako. Nakatago kasi ang buhok ko at may nakasukbit na helmet sa siko. Para akong construction worker. At para akong basang sisiw na construction worker. Very unglamorous. Tsk tsk tsk. Wag lang mabasa nang ulan.

Oo nga ano? Napaisip tuloy ako. Kapag naka-office attire ako, kahit saang establishment ako pumunta, aba napakagagalang ng mga guwardiya! Hindi nila ako hino-HOY!

Hmmm. Nasa damit ba talaga ‘yon?

Pagpasok ko ulit sa loob, hindi yata ako nakilala ng guwardiya dahil naka-smile na sya. Mukhang girl na kasi ako. Di ko sya pinansin dahil medyo masama pa ang loob ko sa pagkakasigaw nya sa akin. Hmpf, napahiya talaga ako!

WOW!

Paglabas namin sa Mercury, maraming mga batang lansangan na nakasilong. Sa lugar kung saan kami nag-park ng motorsiklo, may isang lumang payphone booth na mayro’ng teleponong sira.

Naaalala ko tuloy noong nasa elementary palang ako at bagong lipat kami sa Bulacan, madalas kami ni Mama sa phone booth na iyon. Tumatawag kami kay Papa sa office nya at kina Mama Fina at Father sa Loyola… hmmm.

Naputol ang pagre-reminisce ko dahil biglang sumigaw yung isang batang lansangan.

“WOW!”, sabi niya. Seven years old siguro sya.

Nakita ko syang nakatayo sa harap ng phone booth at nakatingin sa teleponong sira. Tinawag nya ang isa pang batang ka-edad din nya halos. Sabi niya, “Tignan mo o, may telepono pa tayo dito!”, sabay hagikhik. Doon kasi sila magpapalipas ng gabi sa gilid ng phone booth.

Lumapit naman ang isa at sabay silang namangha sa sirang telepono.

Kanina lang magkaaway ang dalawang batang iyon. Pinag-awayan nila ang piso. Matinding away. Parang wala nang bukas. Pero nang oras na iyon, tuwang-tuwa silang nilapitan ang telepono at naglaro. Parang walang nangyari. Tulad ng title ng paborito kong awit, “Like It Never Happened”.

Para sa kanila, playground lang ang buong paligid…kahit wala silang matinong damit na maisuot at kahit nag-aagawan sila sa barya. Hindi pa kasi nila naiintindihan na komplikado ang buhay… lalo na ang buhay nila.

MASAYA

Napakasarap maging bata. Sabi nga ng pinsan kong junior pastor noong huling beses siyang magturo sa pulpito, sa mga bata daw ay hindi mahalaga kung sino ang tama at mali.

Mas mahalaga sa mga bata ang maging masaya at payapa habang naglalaro. Kaya nga daw kapag nag-away sila, maya-maya lang ay magkakabati na rin.

Hindi na nila binabalikan pa kung sino ang nagkamali at kung ano ang nagawang mali ng isa laban sa kapwa niya bata. Kaya din siguro sinabi ni Jesus na “the Kingdom of Heaven belongs to such as these” (Matthew 9:14). Nakakamangha sila.

PAGPAPATAWAD

Ang buhay ay tungkol sa pagpapatawad.

Hindi naman siguro maganda kung lahat ng tao mananatiling bata. Pangit din kung isip-bata. Pero kung lahat siguro magagawang maging mapagpatawad tulad nila, yehey! Napakasaya!

Hindi nalang kasi barya-barya ang pwedeng pag-awayan at pagkasakitan ng mga tao. Mas matinding away. Higit pa minsan sa basagan ng mukha. Ang matindi don, yung durugan ng puso…at lamang-loob.

Madalas, tayong mga nakakatanda, hindi na nating naa-appreciate ang mga masasayang bagay na nasa paligid natin, tulad nalang halimbawa ng isang sirang telepono na pwedeng maging dahilan ng lubus-lubos na kasiyahan.

Dahil mas mahalagang ipaalam natin sa ating kapwa na tayo ang mas tama at mali ang ginawa nila sa nakaraan, natatabunan na kahit ang mga mabubuting bagay na ginagawa na nila para sa atin sa kasalukuyan.

Kailan kaya mas magiging mahalaga para sa atin ang maging masaya at payapa kaysa sa pagiging laging tama?

Madalas, kaya naman nating maging masaya at payapa pero sa isang iglap, gumagawa tayo ng ikasisira ng ating kapayapaan at kasiyahan… dahil lang gusto nating iparating na TAYO ANG TAMA at MALI SILA!

Mahirap magpatawad.

Pangarap kong maging mapagpatawad. Ang sabi sa Ephesians 4:32, “Be kind and compassionate to one another, forgiving each other, just as in Christ God forgave you.”

Mahirap talaga pero sinusubukan ko naman. Iniisip ko nalang na LAHAT TAYO NAGKAKAMALI. Maliit man o grabeng pagkakamali iyon, palaging may space para sa pagbabago… at pagpapatawad.

PLAYGROUND

Madalas napapabalik-tanaw ako kung gaano ka-simple ang buhay noong mas bata pa ako. Marami akong hindi naiintindihan pero okay lang naman. Nakaka-excite ang pagdiscover sa mga bagay-bagay.

Pag nasugatan, iyak, Betadine at Band-Aid lang ang katapat. Pag inapi, si Kuya o Ate lang ang katapat. Pag walang pera, si Nanay o Tatay lang ang katapat. Pag nagkamali, eraser lang sa dulo ng Mongol ang katapat. Tapos, pwede na ulit tumawa.

Marami akong pagkakamali sa buhay ko at pwedeng hindi lahat yun ay mabubura ng eraser sa dulo ng Mongol.

Kapag nauubusan na ako ng panggastos, hindi naman ako basta-basta nalang makakahingi sa mga magulang ko. Nakakahiya na kasi.

Pag inapi ako, kailangan ko nang bumangon at ipagtanggol ang sarili ko. Pag nasugatan, andyan ang Betadine at Band-Aid pero pag mas malalim, pwede pa rin namang umiyak. Pero pag mas malalim pa dun, madalas mas marami pang iyak ang kailangan. Tapos, pwede na ulit tumawa.

Nung isang gabi ay naisip ko lahat ng mga kapalpakan ko sa buhay. Naitanong ko sa sarili ko kung ano kayang nangyari kung sakali mang ibang choices at daan ang tinahak ko. Aminado akong marami akong pagkakamaling nagawa.

Nang oras na iyon, nag-wish ako na sana may blackboard sa harapan ko at doon ko isusulat lahat ng mga iyon tapos buburahin ko nalang para malinis na ulit. Nakaka-guilty kasi. Nakakalungkot din.

Kahit gaano ko pa subukang magpakabait at bumawi, hindi naman lahat ng kalaro ko sa playground na ito, pare-pareho. Marami sa kanila ang nasaktan ko ng sobra. Marahil ang iba sa kanila, sadyang hindi na makakalimot… o baka matagalan pa. Ang mas mahalaga, napagsisihan ko na.

Sabi nga nila, unahin mo muna din daw na patawarin ang sarili mo. Susubukan kong palaging hindi na iisipin kung sino man sa amin ang tama at mali. Ang mahalaga, maging mapayapa at masaya.

Napatawad ko na si Manong Guard.

Ang buhay ay tungkol sa pagpapatawad.

Mabuti nalang at ang Diyos, mapagpatawad.

“Come now, let us reason together,” says the LORD.
Though your sins are like scarlet,
they shall be as white as snow;
though they are red as crimson,
they shall be like wool.”

Isaiah 1:18

SI KUYANG BULAG

PAG-IISIP

“Bulag ka ba?”, biro ng kaibigan ko sa akin, sabay tawa nang malakas.

May itinuturo kasi siya na hindi agad na-process ng utak ko. Nakita ko naman pero sa hindi ko malamang dahilan, parang hindi ko naintindihan ang sinasabi niya nung oras na iyon.

Hindi ako bulag noh!

Sa isip ko lang sinabi ‘yon. Wala kasi ako sa mood na mangulit no’n. Parang kulang ako sa tulog. Pero di ko malaman kung bakit sa dinami-daming beses na akong biniro ng kaibigan ko nang gano’n, noon lang ako napag-isip nang mas malalim.

20/20 ang vision ko. Kahit sinasabi ng mga gumagawa ng eyeglasses na kailangan ko daw magsuot no’n dahil may astigmatism ako, parang ayokong maniwala. Sabi kasi ng kapitbahay kong ophthalmologist na huling tumingin sa mata ko, “Malinaw pa yan sa eroplano, iha!” Di ko naintindihan pero siguro ang ibig niyang sabihin, kahit napakalayo ng eroplano, pwede kong makita. Hula ko lang iyon at kahit hindi ko talaga alam ang ibig niyang sabihin, nagtitiwala ako sa kanya..

PAGBABA

Sa pag-iisip ko, naalala ko tuloy yung lalaking bulag na nakasabay namin minsan ng kaibigan ko noong unang lingo ng Disyembre sa MRT Station sa Buendia. Hindi ko sya makakalimutan. Noon ko pa gustong sumulat nang tungkol sa kanya pero ngayon ko lang natupad. Nasa harapan namin siya noong bumababa kami sa hagdanan. Magkahawak pa kami ng kamay habang mabilis na naglalakad. Male-late na kasi kami sa pupuntahan namin. Pero yung lalaki, mag-isa, mabagal, at may tungkod siyang hawak.

Habang bumababa, napansin naming mabagal sya at may sukat ang bawat hakbang nya. Noon ko na-realize na bulag pala sya. Nasilip kong wala syang suot na shades. Bare ang mga mata nya. Namangha ako sa kanya nang sobra.

Hindi man lang siya humawak sa railings. Sabagay, hindi naman niya siguro alam na may railings doon. Malamang may nagsabi lang sa kanya na pababa na sya. Pero walang tumutulong sa kanya. Mataas ang hagdanang iyon pero parang hindi niya kailangan ng tulong ng iba. Napaka-independent nya. Kinakapa lang niya gamit ang tungkod na hawak niya ang bawat hakbang. Kami naman, tahimik na sumusunod.

Parang sa sobrang pagkamangha namin, di namin malaman kung tutulungan namin siya. Sa oras na iyon, alam naming habang bumababa siya sa hagdanan ay mas makabubuting hindi na namin siya pakialaman. Alam niya ang ginagawa niya. Consistent ang bawat hakbang nya. Baka magulat lang sya bigla. Baka mahulog lang kami pare-pareho pag sinubukan pa naming siyang akayin. Pwede na sana kaming mauna pero pinili naming sundan sya.

PAGTAWID

Nakababa nang matagumpay si Kuya. Pero hindi doon nagtapos ang delikado niyang lakad. Kailangan pa kasing tumawid bago makarating sa sakayan ng jeep. At napansin naming doon siya nahirapan. Wala kasi yung pulis–pulisan doon nang oras na iyon.

May napakabilis na kotseng parating pero tuloy-tuloy siya sa paglalakad. Nagkatinginan kami ng kasama ko at mabilis siyang kumilos. Bigla niyang inakay si Kuya sa kaliwang braso. “Tulungan ko na po kayo.”, sabi ng kaibigan ko. Parang batang sumunod lang si Kuya. Hindi siya kumibo. Hindi siya nagpumiglas.

Napansin kong medyo nahirapan siyang maglakad dahil hindi niya malaman kung paano na niya ipangkakapa ang tungkod niya. Sa oras na iyon, parang bigla syang nalito. Hindi ko alam kung dahil hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng nakahawak sa braso niya o dahil hindi lang talaga sya sanay nang inaalalayang tulad no’n.

Naging proud ako sa kasama ko. Habang naglalakad sila, nakatingin lang ako. Nagpahuli na kasi ako. Tuwang-tuwa ang kalooban ko nang oras na iyon.

Nang makarating na kami sa sakayan ng jeep, dahan-dahang binitiwan na siya ng kasama ko. Sabi niya, “Dito po ang sakayan. Ingat po kayo. God bless you po.” At sa nanginginig niyang boses, sabi ni Kuya, “Salamat.”

Hindi na kami kasya sa jeep na nasakyan nya kaya hindi namin nalaman kung saan sya papunta.

PAGTATANONG

Nang makasakay na rin kami, obvious ang pagka-ovewhelm namin ng kaibigan ko sa nangyari. Napakaraming tanong sa isip ko. Ang isa sa mga malakas kong nasabi:

“Hindi ba nasagasaan yung bulag na singer na si Willie Garte, yung kumanta ng Bawal na Gamot?”

Naalala ko lang. Na-hit-and-run yun. Hindi ko na maalala ang isinagot ng kasama ko pero parang pareho pa din kaming tulala. Tulala pero masaya pareho.

Saan kaya pupunta si Kuya?

Naisip ko rin, pa’no kaya ang buhay ng mga tulad nila? Napaka-vulnerable. Pa’no kung wala palang mabuting intension yung humila sa kanya?

Ang tapang ng mga tulad ni Kuya. Napakalakas ng pananampalataya nya.

Naalala ko din tuloy yung mga bulag na masahista sa Philcoa nung college ako.

Naisip ko rin ang tita kong hindi na halos makakita dahil sa Diabetes.

Naisip ko, ano kaya ang pakiramdam nang walang paningin? Ang ganda at napaka-makulay pa naman ng paligid.

Yun ang moment kung kailan nagpasalamat ako sa Diyos sa paningin ko at sa pagkakataon at pribilehiyo na makita ang lahat ng nilikha Nya.

PAG-IISIP

“Bulag ka ba?”, biro ng kaibigan ko.

Ang totoong dapat maging sagot ko, OO.

Madalas, bulag ako sa mga dapat kong nakikita…

Hindi ko naappreciate ang mga tao at bagay na dapat kong ipagpasalamat. Hindi ko napapahalagahan ang mga maliliit na bagay na ibinigay ni Lord sa akin o maging ang mga simpleng bagay na ginagawa ng mga taong nagmamahal sa akin. Laging mali nila ang nakikita ko. Laging yung mga hindi masyadong magandang ginawa nila sa akin ang binabalikan ko.

Bulag ako sa mga mabubuting pagbabagong nagaganap sa kasalukuyan. Laging nakalipas ang tinitignan ko. Laging sarili ko ang iniisip ko.

Bulag ako sa masasayang bagay na nangyayari na ngayon, dahil naghahanap pa ako ng mas masaya pa kaysa dito.

Lagi ko nalang inililibot ang mga mata ko kahahanap ng mas malaking mga bagay na dapat kong ipagpasalamat gayong nasa harap ko na ang mga bagay na dapat kong ikatuwa.

Laging negatibo ang pananaw ko sa mga ginagawa ng kapwa ko at hindi ko nakikita ang mga positibo–kahit pa mas marami ang mga ‘yon– dahil isinasara ko na ang paningin at pag-iisip ko.

Bulag ako sa pangangailangan ng kapwa ko. Lagi kong hinahanap ang makakapagpasaya sa akin pero madalas, hindi ko naiisip na kailangan ko din pasayahin ang mga taong nagpapasaya sa akin.

Bulag ako sa katotohanan na napakapalad ko sa mga bagay na mayroon ako sa kasalukuyan. Napakarami ko pang sinasabi pero madalas, simpleng “salamat” lang naman ang dapat kong sabihin.

Madalas nagbubulag-bulagan din ako sa maraming bagay…

Minsan, gusto ko lang makita ang gusto kong makita. Pinipili ko lang ang dapat kong pahalagahan.

Apathetic din ako minsan sa mga isyu sa paligid na dapat kong binubusisi at inaaksyunan bilang responsableng Pilipino. Takot din siguro ako sa maraming bagay na nakikita ko at naririnig. Di tulad ni Kuya na kahit hindi niya nakikita ang dinadaanan nya at alam nyang tiyak na may panganib, tuloy pa din siya.

Marami akong natutunan kay Kuya.

Si Kuya, walang paningin pero may focus. Bawat hakbang nya may sukat. Naisip ko, kung sumobra siguro siya ng one inch lang habang bumababa sya sa hagdanan, maaring nahulog sya. Pero hindi nangyari yun.

Sana ako rin may focus.

Mayroon lang sigurong isang aspeto sa bawat buhay ng tao kung saan KAILANGAN nating maging bulag. Naalala ko ung awit ni Freddie Aguilar na ni-revive ni Yeng Constantino–Bulag, Pipi, at Bingi:

Madilim ang iyong paligid
Hatinggabing walang hanggan
Anyo at kulay ng mundo sayo’y
Pinagkaitan
Huwag mabahala kaibigan
Isinilang ka mang ganyan
Isang bulag sa kamunduhan
Ligtas ka sa kasalanan.

Naisip ko, napakabuti talaga ng Diyos!

SI KUYANG BULAG

PAG-IISIP

“Bulag ka ba?”, biro ng kaibigan ko sa akin, sabay tawa nang malakas.

May itinuturo kasi siya na hindi agad na-process ng utak ko. Nakita ko naman pero sa hindi ko malamang dahilan, parang hindi ko naintindihan ang sinasabi niya nung oras na iyon.

Hindi ako bulag noh!

Sa isip ko lang sinabi ‘yon. Wala kasi ako sa mood na mangulit no’n. Parang kulang ako sa tulog. Pero di ko malaman kung bakit sa dinami-daming beses na akong biniro ng kaibigan ko nang gano’n, noon lang ako napag-isip nang mas malalim.

20/20 ang vision ko. Kahit sinasabi ng mga gumagawa ng eyeglasses na kailangan ko daw magsuot no’n dahil may astigmatism ako, parang ayokong maniwala. Sabi kasi ng kapitbahay kong ophthalmologist na huling tumingin sa mata ko, “Malinaw pa yan sa eroplano, iha!” Di ko naintindihan pero siguro ang ibig niyang sabihin, kahit napakalayo ng eroplano, pwede kong makita. Hula ko lang iyon at kahit hindi ko talaga alam ang ibig niyang sabihin, nagtitiwala ako sa kanya..

PAGBABA

Sa pag-iisip ko, naalala ko tuloy yung lalaking bulag na nakasabay namin minsan ng kaibigan ko noong unang lingo ng Disyembre sa MRT Station sa Buendia. Hindi ko sya makakalimutan. Noon ko pa gustong sumulat nang tungkol sa kanya pero ngayon ko lang natupad. Nasa harapan namin siya noong bumababa kami sa hagdanan. Magkahawak pa kami ng kamay habang mabilis na naglalakad. Male-late na kasi kami sa pupuntahan namin. Pero yung lalaki, mag-isa, mabagal, at may tungkod siyang hawak.

Habang bumababa, napansin naming mabagal sya at may sukat ang bawat hakbang nya. Noon ko na-realize na bulag pala sya. Nasilip kong wala syang suot na shades. Bare ang mga mata nya. Namangha ako sa kanya nang sobra.

Hindi man lang siya humawak sa railings. Sabagay, hindi naman niya siguro alam na may railings doon. Malamang may nagsabi lang sa kanya na pababa na sya. Pero walang tumutulong sa kanya. Mataas ang hagdanang iyon pero parang hindi niya kailangan ng tulong ng iba. Napaka-independent nya. Kinakapa lang niya gamit ang tungkod na hawak niya ang bawat hakbang. Kami naman, tahimik na sumusunod.

Parang sa sobrang pagkamangha namin, di namin malaman kung tutulungan namin siya. Sa oras na iyon, alam naming habang bumababa siya sa hagdanan ay mas makabubuting hindi na namin siya pakialaman. Alam niya ang ginagawa niya. Consistent ang bawat hakbang nya. Baka magulat lang sya bigla. Baka mahulog lang kami pare-pareho pag sinubukan pa naming siyang akayin. Pwede na sana kaming mauna pero pinili naming sundan sya.

PAGTAWID

Nakababa nang matagumpay si Kuya. Pero hindi doon nagtapos ang delikado niyang lakad. Kailangan pa kasing tumawid bago makarating sa sakayan ng jeep. At napansin naming doon siya nahirapan. Wala kasi yung pulis–pulisan doon nang oras na iyon.

May napakabilis na kotseng parating pero tuloy-tuloy siya sa paglalakad. Nagkatinginan kami ng kasama ko at mabilis siyang kumilos. Bigla niyang inakay si Kuya sa kaliwang braso. “Tulungan ko na po kayo.”, sabi ng kaibigan ko. Parang batang sumunod lang si Kuya. Hindi siya kumibo. Hindi siya nagpumiglas.

Napansin kong medyo nahirapan siyang maglakad dahil hindi niya malaman kung paano na niya ipangkakapa ang tungkod niya. Sa oras na iyon, parang bigla syang nalito. Hindi ko alam kung dahil hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng nakahawak sa braso niya o dahil hindi lang talaga sya sanay nang inaalalayang tulad no’n.

Naging proud ako sa kasama ko. Habang naglalakad sila, nakatingin lang ako. Nagpahuli na kasi ako. Tuwang-tuwa ang kalooban ko nang oras na iyon.

Nang makarating na kami sa sakayan ng jeep, dahan-dahang binitiwan na siya ng kasama ko. Sabi niya, “Dito po ang sakayan. Ingat po kayo. God bless you po.” At sa nanginginig niyang boses, sabi ni Kuya, “Salamat.”

Hindi na kami kasya sa jeep na nasakyan nya kaya hindi namin nalaman kung saan sya papunta.

PAGTATANONG

Nang makasakay na rin kami, obvious ang pagka-ovewhelm namin ng kaibigan ko sa nangyari. Napakaraming tanong sa isip ko. Ang isa sa mga malakas kong nasabi:

“Hindi ba nasagasaan yung bulag na singer na si Willie Garte, yung kumanta ng Bawal na Gamot?”

Naalala ko lang. Na-hit-and-run yun. Hindi ko na maalala ang isinagot ng kasama ko pero parang pareho pa din kaming tulala. Tulala pero masaya pareho.

Saan kaya pupunta si Kuya?

Naisip ko rin, pa’no kaya ang buhay ng mga tulad nila? Napaka-vulnerable. Pa’no kung wala palang mabuting intension yung humila sa kanya?

Ang tapang ng mga tulad ni Kuya. Napakalakas ng pananampalataya nya.

Naalala ko din tuloy yung mga bulag na masahista sa Philcoa nung college ako.

Naisip ko rin ang tita kong hindi na halos makakita dahil sa Diabetes.

Naisip ko, ano kaya ang pakiramdam nang walang paningin? Ang ganda at napaka-makulay pa naman ng paligid.

Yun ang moment kung kailan nagpasalamat ako sa Diyos sa paningin ko at sa pagkakataon at pribilehiyo na makita ang lahat ng nilikha Nya.

PAG-IISIP

“Bulag ka ba?”, biro ng kaibigan ko.

Ang totoong dapat maging sagot ko, OO.

Madalas, bulag ako sa mga dapat kong nakikita…

Hindi ko naappreciate ang mga tao at bagay na dapat kong ipagpasalamat. Hindi ko napapahalagahan ang mga maliliit na bagay na ibinigay ni Lord sa akin o maging ang mga simpleng bagay na ginagawa ng mga taong nagmamahal sa akin. Laging mali nila ang nakikita ko. Laging yung mga hindi masyadong magandang ginawa nila sa akin ang binabalikan ko.

Bulag ako sa mga mabubuting pagbabagong nagaganap sa kasalukuyan. Laging nakalipas ang tinitignan ko. Laging sarili ko ang iniisip ko.

Bulag ako sa masasayang bagay na nangyayari na ngayon, dahil naghahanap pa ako ng mas masaya pa kaysa dito.

Lagi ko nalang inililibot ang mga mata ko kahahanap ng mas malaking mga bagay na dapat kong ipagpasalamat gayong nasa harap ko na ang mga bagay na dapat kong ikatuwa.

Laging negatibo ang pananaw ko sa mga ginagawa ng kapwa ko at hindi ko nakikita ang mga positibo–kahit pa mas marami ang mga ‘yon– dahil isinasara ko na ang paningin at pag-iisip ko.

Bulag ako sa pangangailangan ng kapwa ko. Lagi kong hinahanap ang makakapagpasaya sa akin pero madalas, hindi ko naiisip na kailangan ko din pasayahin ang mga taong nagpapasaya sa akin.

Bulag ako sa katotohanan na napakapalad ko sa mga bagay na mayroon ako sa kasalukuyan. Napakarami ko pang sinasabi pero madalas, simpleng “salamat” lang naman ang dapat kong sabihin.

Madalas nagbubulag-bulagan din ako sa maraming bagay…

Minsan, gusto ko lang makita ang gusto kong makita. Pinipili ko lang ang dapat kong pahalagahan.

Apathetic din ako minsan sa mga isyu sa paligid na dapat kong binubusisi at inaaksyunan bilang responsableng Pilipino. Takot din siguro ako sa maraming bagay na nakikita ko at naririnig. Di tulad ni Kuya na kahit hindi niya nakikita ang dinadaanan nya at alam nyang tiyak na may panganib, tuloy pa din siya.

Marami akong natutunan kay Kuya.

Si Kuya, walang paningin pero may focus. Bawat hakbang nya may sukat. Naisip ko, kung sumobra siguro siya ng one inch lang habang bumababa sya sa hagdanan, maaring nahulog sya. Pero hindi nangyari yun.

Sana ako rin may focus.

Mayroon lang sigurong isang aspeto sa bawat buhay ng tao kung saan KAILANGAN nating maging bulag. Naalala ko ung awit ni Freddie Aguilar na ni-revive ni Yeng Constantino–Bulag, Pipi, at Bingi:

Madilim ang iyong paligid
Hatinggabing walang hanggan
Anyo at kulay ng mundo sayo’y
Pinagkaitan
Huwag mabahala kaibigan
Isinilang ka mang ganyan
Isang bulag sa kamunduhan
Ligtas ka sa kasalanan.

Naisip ko, napakabuti talaga ng Diyos!